آن است كه اگر كلامى از بعضى علماى نفس و اهل معرفت ديدند يا شنيدند ، به مجرد آن‌كه به گوش آنها آشنا نيست ، يا مبنى بر اصطلاحى است كه آنها را از آن حظّى نيست ، بدون جهت شرعيه رمى به فساد و بطلان نكنند و از اهل آن ، توهين و تحقير ننمايند و گمان نكنند هركس از مراتب نفس و مقامات اولياء و عرفا و تجليّات حق و عشق و محبت و امثال اين‌ها ، كه در اصطلاحات اهل معرفت رايج است ، نام برد ، مروّج دعاوى صوفيه است يا بر طبق آن ، برهان عقلى و يا حجت شرعى ندارد ، به جان دوست قسم ، كلمات نوع آنها ، شرح بيانات قرآن و حديث است » . س : از ابعاد شخصيتى و ويژگىهاى اخلاقى علامه كه براى خوانندگان ما جالب و شنيدنى است ، نكاتى را بيان بفرماييد . ج : به طور كلّى بايد گفت كه استاد علامه خود ، تبلور و تجسّم عينى اخلاق و سنّت‌ها و روش‌هاى « پيامبرى » بود كه در كتاب « سنن‌النبى » بعضى از آن روش‌ها و سنت‌ها را نقل كرده است ، استاد ، اين كتاب را در نجف و در سال 1350 ه . ق - سه ربع قرن پيش - و به هنگام تحصيل ، جمع‌آورى و تنظيم كرده بودند كه در واقع راهنماى عمل زندگى فردى و اجتماعى ايشان ، احاديث منقول در اين كتاب بود . تعبّد و تهجّد ، ولايت و حبّ اهل بيت عليهم السلام ، تواضع و فروتنى ، دورى از تظاهر و خودنمايى ، سكينه و وقار ، محبت و مهرورزى و ادب و احترام به همهء افراد و به طور كلّى تمامى نمودهاى اخلاق حسنه ، در وجود ايشان جمع بود و براى نمونه بايد اشاره كنم كه من در مدت 25 سالى كه در خدمت‌شان بودم - يعنى چه در زمانى كه در دروس تفسير يا فلسفهء ايشان